مسئولان کشور اصلاً از اعتراضات احساس خطر نمی کنند!

نواندیش - سعید شمس: «گفت و گو» پدیده ای است که اگر صحیح و اصولی جدی گرفته شود، می تواند گره گشا باشد. همچنین قانونی نانوشته اینطور حکم می کند که به دلیل اهمیت بالای گفت و گو، طرفین باید بدون هیچ شرط و شروطی به استقبال آن بروند تا بتوانند از فضای تجادلی دور شده و تعامل را باهم تجربه کنند.

سيدحسن رسولى، فعال سياسى اصلاح طلب با اشاره به طرح مباحثی درباره «اهمیت گفت و گو» اظهار داشت: طرفينى كه در موضوع‌های مرتبط به یکدیگر باهم اختلاف‌نظر دارند، می‌توانند به‌عنوان کارآمدترین ساز و کار از گفتگو استفاده كنند. این روش در قیاس با سایر شیوه‌ها می‌تواند اثرگذارتر و کارآمدتر باشد. بنابراین در ضرورت و اهمیت گفت‌وگو هیچ تردیدی نیست.

سيد حسن رسولى در گفت‌وگو با «نواندیش» افزود: به‌باور من گفت‌وگو در شرایط واقعی حداقل 2 طرف را در بر می‌گیرد که در اوضاع کنونی کشور یک‌طرف جنبشی اعتراضی فراگیر در سطح ملی و البته با بازتابی در سطح بین‌المللی است. در سمت دیگر دولت به‌معنای نظام حکمرانی است.

عضو سابق شوراى شهر تهران افزود: آنچه که به‌صورت واقعی امروز در صحنه سیاسی،‌ اجتماعی و حکمرانی کشور هویدا است اين است كه این جنبش و کل معترضینِ بالقوه و بالفعل ناراضی از شیوه اداره کشور به‌روش کنونى، یک‌طرف گفت‌وگوی احتمالی هستند و طرف دوم، دولت به معنای نظام حکمرانی، صاحبان قدرت و اداره‌کنندگان کشور هستند.

رسولی ادامه داد: طبیعتا در صورتی امکان گفت و گو برای مبادله پیام فراهم می شود که طرفین اختلاف اولاً ضرورت مبادله پیام بین یکدیگر را باور داشته باشند ، ثانیاً ساز و کار انتقال پیام را هم تعریف کنند، و ثالثاً محتوای پیام و البته نقاط تمرکز  اختلاف درباره نحوه اداره کشور در قالب چارچوب گفت و گو پیشاپیش روشن شده باشد و اراده ای جدی از هر دو طرف نزاع نیز به عنوان ضمانت اجرایی آغاز گفت و گوها را پشتیبانی کند.

عضو هيات مدیره بنیاد باران اظهار داشت: درست است که آقای خاتمی سال های گذشته که هنوز چالش هاى داخلى تا این حد عمیق نشده بود، در عرصه بین المللی گفت و گوی تمدن ها را مطرح کردند و سپس در عرصه داخلی نيز آشتی ملی را که ترجمان دیگری از گفت و گو است، مطرح کردند. اما برخلاف سال های گذشته می توان به راحتی حدس زد که امروز کثیری از اصولگرایان حقیقی و حقوقی نیز به جمع هوادران و باورمندان این باور که کلیدی ترین راه کاهش سطح نزاع گفت و گو است، پیوسته اند.

وی توضیح داد: بنابراین پیش از آنکه علاقه مندان به برقراری گفت و  گو بین حاکمیت و معترضین دنبال ساز و کار عملیاتی باشند، باید ببینند اساسا انگیزه و اراده ای بین طرفین وجود دارد یا خیر؟ اگر انگیزه و اراده ای وجود داشته باشد، در آنصورت گام های بعدی عبارت خواهند بود از موضوع یا سرفصل های گفت و گو، سازمان و نظام اجرایی گفت و گو؛ و همچنین اینکه کدام مراجع حقیقی و حقوقی به ویژه از طرف جنبش اعتراضی امروز، از نظر برخوردار بودن از سرمایه اجتماعی، واقعیت و ظرفیت نمایندگی گفت و گو مى تواند از طرف اکثریت معترضین سخن بگويد. سپس فرایندهای بعدی این ایده، جدی گرفتن گفت و گو و رایزنی به جای تخاصم و بعضاً پرخاشگری های خیابانی در دستور کار دلسوزان کشور قرار بگیرد.

او خاطر نشان کرد: هیچ شواهد و قرائنی مشاهده نمی شود که این «مهم» به صورت عینی و عملی شکل گرفته باشد. پس می توان گفت، ورود به مراحل بعدی و اجرایی برای گفت و گو ورودی عبث است. در واقع آنچه معترضین در خیابان ها شعار می دهند، در حد متوسطش اصلاح نظام حکمرانی ایران و در حد بالاتر، فراتر از اصلاحات است. از طرفی آنچه از تحلیل محتوای بیانات مسئولان کشور در سطوح مختلف به صورت آشکار می شنویم، چیزی جز این نیست که آنها اصلاً احساس خطر نمی کنند. بنابراین تا زمانی که اختلاف حداکثری در حوزه نظری دو دیدگاهِ حاضر در صحنه ادامه دارد، هر صحبتی از تعیین سازمان گفت و گو و نمایندگانی که گفت و گو را با هدف کاهش سطح تنش ها دنبال می کنند، بیهوده است.

حسن رسولی در پایان گفت: تاکید می کنم، حاكميت باوری به گفت و گو با معترضان ندارد.