- جزئیات مذاکرات ایران و آمریکا: منافع مشترک در حوزههای نفت و گاز، سرمایهگذاریهای معدنی و حتی خرید هواپیما در متن مذاکرات گنجانده شده است
- سردار حسنزاده: «پیش از ساعت ۱۰ شب» کنترل اوضاع به دست نیروهای مسئول بازگشت
- سرلشکر موسوی: نبرد با ایران برای ترامپ درس عبرت خواهد شد
- عصبانیت عضو جبهه پایداری از صداوسیما به دلیل پخش تصاویر زنان بیحجاب در راهپیمایی ۲۲ بهمن
- مخالفت وزارت بهداشت با تحویل مدارک پزشکی مجروحان حوادث دی ماه/ اطلاعات بیماران محرمانه است
- مرشایمر، نظریه پرداز روابط بینالملل: ترامپ به سمت نسخهای بهبود یافته از برجام پیش میرود
- حمایت رسمی دولت کانادا از براندازی نظام ایران
- نماینده مجلس: اجازه نمیدهم دخترم، همسرم یا خواهرم سوار موتور شوند / آیا بعد از این باید در خیابانها جنازه بانوانمان را تحویل بگیریم؟
- پزشکیان: اگر آنچه برادر اصلاحطلب ما [علی شکوری راد] گفته درست باشد، فاجعه است / به او حکم میدهم موضوع را دنبال کند
شرایط منطقه و سیاست منطقه ای ایران بعد از سید ابراهیم رئیسی

نواندیش: کشته شدن (شهادت) ابراهیم رئیسی، رئیس جمهور ایران و هشت نفر دیگر از جمله امیر عبداللهیان وزیر امور خارجه در سانحه سقوط هلیکوپتر در 29 اردیبهشت، جهان و منطقه را در شوک فرو برد.
به گزارش آریا سعادتمند از سرویس ترجمه نواندیش، هندوتایمز در مورد شهادت ابراهیم رئیسی و تاثیر آن بر سیاست منطقه ای نوشت: این حادثه زمانی رخ می دهد که تنش ها در غرب آسیا به ویژه پس از آغاز اولین حمله مستقیم ایران به اسرائیل در ماه آوریل، همچنان بالاست.
امروز جنگ غزه با حمایت ایران از حماس و دیگر شبه نظامیان غیردولتی ضد اسرائیل در منطقه ادامه دارد و این کشور توانسته اسرائیل را به تنگنا ببرد. در داخل نیز حاکمیت با مشکلات اقتصادی عدیده ای دست و پنجه نرم می کند و حالا در چنین شرایطی باید انتخاباتی نابه هنگام برگزار کند.
در نظام جمهوری اسلامی ایران، نقش رئیس جمهور منتخب در مقایسه با مقام رهبری که توسط مجلس خبرگان منصوب می شود، متفاوت است. مسئولیت اصلی رئیس جمهور اداره امور جاری دولت است، در حالی که سیاست های حیاتی و استراتژی های بلندمدت به صورت جمعی و زیر نظر مستقیم مقام معظم رهبری تعیین می شود. رئیس جمهور و دولت او نیز بر چگونگی اجرای این سیاست ها نظر دارند.
با این اوصاف نباید انتظار داشت که پس از ابراهیم رئیسی سیاست منطقه ای جمهوری اسلامی ایران دستخوش تغییر خاصی شود و اگر هم بشود براساس اجماعی است که در سطوح عالی حاکمیت گرفته شده است.
