عضو شورای شهر تهران: زاکانی وعده های بزرگ می دهد اما توان اجرای آنها را ندارد / شهردار شدنش سیاسی بود نه مبتنی بر کارآمدی

علی‌اصغر قائمی، عضو شورای شهر تهران در نقد وعده‌های مدیریت شهری و به‌ویژه عملکرد علیرضا زاکانی در مقام شهردار تهران گفت: «مشی آقای زاکانی در شهرداری عمدتاً حرف‌های بزرگ و عمل‌های کوچک بوده است.

به گزارش روزنامه هم میهن : این 201 دستگاه اتوبوس برقی که رونمایی شد، قطره‌ای است از دریای مورد انتظار ما. 11 هزار اتوبوس نیاز تهران کجا و 200 اتوبوس کجا؟ ایشان در تمام موارد قول‌های بزرگی داده اما در عمل یا نتوانسته یا نشده که آن را تحقق بخشد. تقریباً تمام 4 سال مدیریت ایشان در همین شرایط سپری شده است.»

او افزود: «در چند ماه باقی‌مانده از دوره ایشان قول‌های بزرگی که داده یا می‌دهد چقدر محقق می‌شود؟ ما خوش‌بین هستیم و امیدواریم که این وعده‌ها محقق شود چون موفقیت ایشان، موفقیت شورای شهر و مدیریت شهری است که نفع آن به مردم می‌رسد. اما شخصاً در توان ایشان نمی‌بینم که بتواند به قول‌هایش عمل کند. اما در مجموع مدیریت ایشان این‌طور است که حرف‌های بزرگ می‌زند اما در عمل توفیقی از عملکرد ایشان سراغ نداریم.»

این عضو شورای شهر تهران درباره منتشر شدن فایل صوتی چمران درباره فشارهای سیاسی برای انتخاب شهردار، تاکید کرد: «چرا این فشار سیاسی را من، آقای امانی و آقای تشکری‌هاشمی حس نکردیم؟ چرا ما سه نفر به ایشان رای ندادیم؟ اگر فشاری هم بوده قابل عبور بوده است. به نظر اراده خود دوستان برای این انتخاب بوده است. ممکن است از بیرون شورای شهر لابی‌هایی صورت گرفته تا افراد را برای این انتخاب تهییج کنند. اما ما انتخاب شدیم که استقلال رای داشته باشیم و نهایتاً باید در پیشگاه خداوند پاسخگو باشیم. ما سه نفر به این جمع‌بندی رسیدیم که هیچ حجتی برای انتخاب ایشان نداریم.»

او افزود: «فشار سیاسی به این معنا نیست که آدم‌ها را در منگنه بگذارند که اگر رای ندهد از هستی ساقط می‌شوند. دوستان اختیار داشتند و از اختیار خود در انتخاب ایشان استفاده کردند.» قائمی در پاسخ به این سوال که انتخاب آقای زاکانی چقدر سیاسی بود؟ گفت: «آنهایی که به ایشان رای دادند خیلی کارآمدی آقای زاکانی برایشان مهم نبوده بلکه بیشتر به جنبه سیاسی توجه کردند.»

او در واکنش به این موضوع که شهرداری بخشی از تقسیم قدرت است که باید به زاکانی می‌رسید، تاکید کرد: «من این مدل اداره کشور را نمی‌پسندم و آن را واقعی نمی‌دانم. مسئولیت طعمه نیست بلکه باری بر دوش افراد است. اما این نگاه می‌گوید مسئولیت یک طعمه است که باید با هم تقسیم کنیم. من در سطوح عالی کشور چنین رویکردی را سراغ ندارم. شاید در لایه‌های میانی چنین حرف‌هایی مطرح شود، اما در سطوح بالای کشور بعید می‌دانم.»