چه کسانی طرفدار ادامه محدودیت برای اینترنت هستند؟

رسانه‌ها و جریان‌های طرفدار انسدادگرایی در این مدت تلاش کرده‌اند به بهانه‌های امنیتی، خواستار تداوم و تثبیت وضعیت کنونی اینترنت شوند و همان‌طور که پس از دی‌۹۶ و آبان ۹۸ و ناآرامی‌های ۱۴۰۱، تلگرام، اینستاگرام و واتس‌آپ بسته شدند، از ناآرامی‌های اخیر هم به عنوان بستر و بهانه‌ای برای انسداد اینترنت بین‌الملل سود جویند.

به گزارش هم میهن:  روزنامه هم میهن در سرمقاله تازه ترین شماره خود نوشت: با گذشت بیش از یک هفته از تجمعات خشونت‌بار و ناآرامی‌های اخیر، هنوز آمار دقیق و روشنی از میزان آسیب‌دیدگان، جانباختگان و حتی تخریب ساختمان‌ها و اماکن از سوی منابع مستقل منتشر نشده است و صرفاً نهادها و رسانه‌های خارج از کشور ادعاهایی را مطرح کرده‌اند که حتی دونالد ترامپ، برخی از آنها را بزرگنمایی‌شده برآورد کرده است.در داخل نیز، نهادهای رسمی همچون وزارت بهداشت و یا پزشکی‌قانونی آمار و اطلاعاتی منتشر نکرده‌اند و صرفاً برخی خبرگزاری‌های منتسب به نهادهای نظامی، آمار مربوط به نیروهای امنیتی و نظامی را اعلام کرده‌اند.

مقام رهبری نیز در سخنرانی اخیر، از عبارت چند هزار کشته استفاده کردند که گمانه‌زنی‌ها و برآوردهای غیررسمی در این زمینه را تایید می‌کند اما همچنان داده روشن و دقیقی در دست نیست. همزمان با این وضعیت، قطعی اینترنت امکان ارتباطات و کسب اطلاعات را برای شهروندان و حتی رسانه‌ها و تصمیم‌سازان سیاسی – اجتماعی دشوار کرده است. البته دیروز نشانه‌هایی از تغییر وضعیت اینترنت و گام برداشتن تدریجی در جهت گشایش ارتباطی و خبری به‌وجود آمد که امیدواریم هر چه سریع‌تر، شاهد عادی‌سازی شرایط در این حوزه باشیم و از نگرانی و التهاب ذهنی – عملی کاربران و صاحبان کسب‌وکارها تا حدی کاسته شود.

این در حالی است که رسانه‌ها و جریان‌های طرفدار انسدادگرایی در این مدت تلاش کرده‌اند به بهانه‌های امنیتی، خواستار تداوم و تثبیت وضعیت کنونی اینترنت شوند و همان‌طور که پس از دی‌۹۶ و آبان ۹۸ و ناآرامی‌های ۱۴۰۱، تلگرام، اینستاگرام و واتس‌آپ بسته شدند، از ناآرامی‌های اخیر هم به عنوان بستر و بهانه‌ای برای انسداد اینترنت بین‌الملل سود جویند و در دفاع از آن، استدلال‌ها و تبلیغاتی تحت عنوان «اینترنت ملی» را هم راه بیاندازند؛ اینترنتی که خروجی آن برای کاربران و تبعات آن برای اقتصاد کشور خسارت‌بارتر از خودرو ملی و رسانه ملی و خودکفایی‌های بخش کشاورزی خواهد بود.

با این حال، نگاه انسدادگرا که تقویت موقعیت خود را مشروط و منوط به سلب ابزارها و نیروهای رقیب و بدیل می‌داند و رویای تک‌صدایی در سر دارد، نمی‌خواهد فرصت به‌وجودآمده را ساده از دست بدهد و میدان ارتباطات و انتقال اطلاعات را بازگشاید. از این رو، کمترین انتقادها و واکنش‌ها به قطع اینترنت در روزهای اخیر با فضاسازی و حملات گسترده رسانه‌های تندرو مواجه شده است.

این در حالی است که تداوم این وضعیت، عملاً به سود تندروترین جریان‌ها و رسانه‌های مخالف نظام سیاسی تمام شده و شبکه‌های ماهواره‌ای را به تنها بدیل و رقیب کانال‌های رسمی اطلاع‌رسانی تبدیل کرده است؛ رسانه‌هایی که بنا به تعبیر و تحلیل نهادهای امنیتی و رسمی کشور، کارکردی جز بازوهای رسمی پروژه راست افراطی جهانی علیه ایران ندارند و حتی در قیاس با رسانه‌های بین‌المللی و غربی، حداقل ملاحظات حرفه‌ای را هم رعایت نمی‌کنند؛ درست همانند نگاه انسدادگرایان داخلی که برخلاف ادعاهای خود، هیچ ملاحظه امنیتی را در فضاسازی‌ها و تبلیغات خود در جهت ضرورت بسته شدن هر چه بیشتر فضای سیاسی و روانی مدنظر قرار نمی‌دهند.

همچنان که فشار بر مطبوعات و رسانه‌های مستقل در دهه‌های اخیر و جلوگیری از فعالیت شبکه‌های تلویزیونی خصوصی و مستقل، بسترساز انتقال مرجعیت رسانه‌ای به خارج از کشور و میدان‌دار شدن رسانه‌های همسو با منافع سلطنت‌طلبان و حتی اسرائیل و آمریکا شده است؛ اما عاملان و حامیان و بانیان این وضعیت، نه‌تنها مسئولیت اقدامات و تصمیمات خود را نمی‌پذیرند، بلکه تداوم و تعمیم این سیاست‌ها و شکل دادن فضای رسانه‌ای مشابه کره شمالی و یا حداکثر چین را توصیه و تبلیغ می‌کنند. 

در این میان، مسئله مهم و کلیدی نوع مواجهه و عملکرد تصمیم‌گیرندگان اصلی کشور در شرایط کنونی است که دو مسیر متفاوت را پیش روی کشور قرار می‌دهد. یک مسیر، همراهی با فضاسازی انسدادگرایان در جهت تثبیت وضعیت فعلی اینترنت و نیز خودداری از ارائه آمار و اطلاعات دقیق از حوادث اخیر است که طبعاً بر شکاف کنونی میان جامعه و مسئولان می‌افزاید و فضای بی‌اعتمادی را تشدید می‌کند و عملاً به سود پروژه کلان راست‌افراطی جهانی علیه ایران تمام خواهد شد.

مسیر دوم، تلاش برای عادی‌سازی فضای ارتباطی و رسانه‌ای و نیز شکل دادن بستری برای ارائه آمار و اطلاعات دقیق ناآرامی‌های اخیر با امکان راستی‌آزمایی ازسوی کارشناسان، نهادها و منابع مستقل است. در پیش گرفتن چنین مسیری است که می‌تواند تا حدی زخم خون‌بار اخیر را مرهم نهد و جامعه و معترضان را به این باور برساند که مسئله حکومت نه بستن فضا و حذف منتقدان و مخالفان، بلکه مقابله با پروژه‌های ضدامنیتی و ایران‌ستیزانه بیرونی و عوامل و وابستگان سازمان‌یافته داخلی آنهاست؛ چنین رویکرد و مسیری است که می‌تواند اعتماد نسبی را میان جامعه و حکومت شکل دهد و طبیعتاً، امنیت کشور را به شکلی پایدار و واقعی و نه مصنوعی و موقت تامین کند. فرصت انتخاب محدود و خروجی دو مسیر روشن و آشکاراست.