توصیه یک اصلاح‌طلب برای مذاکره مستقیم با آمریکا

اعتماد: محمدجواد حق‌شناس تاکید کرد: تنها نکته باقی مانده مساله مذاکرات مستقیم یا غیرمستقیم است. به عنوان یک شهروند ایرانی و فعال سیاسی و فرهنگی معتقدم در فضای گفت‌وگو، از طریق مذاکرات مستقیم بهتر می‌توان منافع ملی را محقق و دستاورد کسب کرد. حضور واسطه‌ها در برخی موارد ممکن است منجر به اتلاف مصالح عمومی و منافع ملی شود.

 محمد‌جواد حق‌شناس، فعال سیاسی و فرهنگی اصلاح‌طلب درباره مذاکرات روز جمعه ایران و آمریکا گفت‌وگو کرده است.

به گزارش اعتماد: بخش‌هایی از این گفت‌وگو را می‌خوانید:

دور نخست مذاکرات ایران و امریکا برگزار شد و براساس اعلام عراقچی، در صورت تداوم این روند می‌توان از آن برای تهیه چارچوبی برای توافق بهره برد. اما آغاز مذاکرات مسقط میان ایران و ایالات‌متحده، فارغ از نتیجه نهایی آن، خود حامل پیامی معنادار در سپهر سیاست خارجی منطقه است. انتخاب عمان به عنوان میزبان، بار دیگر نقش سنتی این کشور در میانجیگری‌های حساس و کم‌ سروصدا را برجسته می‌کند. نقشی که در سال‌های گذشته نیز در بزنگاه‌های مهم میان تهران و واشنگتن ایفا شده است.

مذاکرات مسقط در شرایطی آغاز شد که روابط ایران و امریکا در یکی از پیچیده‌ترین و پرتنش‌ترین دوره‌های خود قرار دارد. نه نشانی از اعتماد متقابل باقی مانده و نه چشم‌انداز روشنی از توافقی جامع در کوتاه‌مدت دیده می‌شود. با این حال، نفس گفت‌وگو را باید نشانه‌ای از غلبه عقلانیت حداقلی بر منطق تقابل حداکثری دانست؛ عقلانیتی که بیش از آنکه محصول خوش‌بینی باشد، برآمده از ضرورت است.

برای ایران، استمرار فشارهای اقتصادی، محدودیت‌های مالی و تحولات پرشتاب منطقه‌ای، نیاز به مدیریت تنش با امریکا را به یک واقعیت اجتناب‌ناپذیر تبدیل کرده است. در سوی مقابل، واشنگتن نیز در آستانه تحولات سیاسی داخلی و درگیر با بحران‌های متعدد جهانی، به‌ خوبی می‌داند که باز نگه ‌داشتن کانال ارتباطی با تهران، دست‌کم از منظر کنترل بحران، اهمیتی راهبردی دارد.

تجربه مذاکرات پیشین نشان داده است که گفت‌وگوهای غیرمستقیم و محرمانه، اگرچه آهسته و فرسایشی‌اند، اما می‌توانند از بروز سوءمحاسبه و تشدید تنش جلوگیری کنند. در عین حال، تداوم وضع موجود نه برای ایران کم‌هزینه است و نه برای منطقه. از همین رو، مذاکرات مسقط اگر قرار است فراتر از یک تلاش نمادین معنا پیدا کند، نیازمند همراهی مجموعه‌ای از تصمیمات مکمل در داخل و خارج از کشور است.

تجربه نشان داده است که دیپلماسی بدون پشتوانه اجتماعی، شکننده و ناپایدار خواهد بود. همزمان، ایجاد ثبات در سیاست‌های اقتصادی، کاهش ریسک‌های پیش‌بینی ‌ناپذیر برای فعالان اقتصادی و ارسال سیگنال‌های روشن به بازار، می‌تواند اثر هرگونه گشایش دیپلماتیک احتمالی را ملموس و قابل لمس کند.

اجماع حداقلی در داخل، نه یک امتیاز سیاسی، بلکه پیش‌شرط موفقیت در هر مذاکره خارجی است. در عرصه سیاست خارجی نیز، تمرکز بر مدیریت تنش به ‌جای حل ‌و فصل یک‌باره همه اختلافات، واقع‌بینانه‌تر به نظر می‌رسد.

تنها نکته باقی مانده مساله مذاکرات مستقیم یا غیرمستقیم است. به عنوان یک شهروند ایرانی و فعال سیاسی و فرهنگی معتقدم در فضای گفت‌وگو، از طریق مذاکرات مستقیم بهتر می‌توان منافع ملی را محقق و دستاورد کسب کرد. حضور واسطه‌ها در برخی موارد ممکن است منجر به اتلاف مصالح عمومی و منافع ملی شود.