نخستین مصاحبه اوسمار پس از ترک زمینی ایران بعد از جنگ

سرمربی تیم فوتبال پرسپولیس در مورد نحوه خروج از ایران و البته تصمیم خود برای آینده در مشورت با وکیل خود صحبت می‌کند.

به گزارش ورزش سه، اوسمار ‌ویه‌را سرمربی تیم پرسپولیس پس از روزهای پرماجرا روی نیمکت پرسپولیس که با سه شکست متوالی همراه بود، در شرایطی که تیمش را آماده دیدار با ذوب‌آهن و بازگشت به فرم پیروزی می‌کرد، پس از لغو مسابقه مجبور شد که ایران را ترک کند و از مسیر وان و استانبول، به سائوپائولو پرواز کرد تا به خانواده‌اش برسد.

اما باوجود ترک ایران، اوسمار ارتباط خود را با بازیکنان تیمش حفظ کرده و پیگیر اخبار درگیری در ایران است. او البته در مصاحبه با روزنامه گلوبو برزیل می‌گوید که چند روز صبر خواهد کرد تا پس از روشن شدن سرنوشت در مورد قرارداد فصل آینده خود تصمیم بگیرد. هرچند که تمایل دارد به ایران برگردد.

مصاحبه با اوسمار لاس ویه‌را سرمربی پرسپولیس را بخوانید:

وقتی بمب‌گذاری‌ها در ایران شروع شد، شما کجا بودید؟

ما آماده بودیم تا بیست و سومین هفته لیگ ایران را در شهر اصفهان، در مرکز ایران، برگزار کنیم. روز بازی، در حالی که مشغول صرف صبحانه بودیم، برخی از اعضای ایرانی کادر مربیگری اطلاعاتی مبنی بر شروع حملات دریافت کردند. حدود ساعت ۸:۳۰ یا ۹ صبح، هنگام صرف صبحانه متوجه این موضوع شدیم. از آن به بعد، تمرکز به یافتن پناهگاه و محل امن معطوف شد. منتظر تایید لغو بازی بودیم که حدود ساعت ۱۱ صبح اتفاق افتاد.

* چگونه به تهران برگشتید؟

از آنجایی که دیگر امکان پرواز وجود نداشت، تصمیم بر این شد که از طریق زمینی به تهران برگردیم، سفری که معمولاً پنج ساعت طول می‌کشد، اما آن روز به دلیل موانع و اقدامات امنیتی حدود هفت ساعت و نیم طول کشید. اما خدا را شکر که به سلامت به تهران رسیدیم.

در طول مسیر اصفهان تا تهران و سپس در تهران، آیا بمب و موشک دیدید یا صدای آن را شنیدید؟ آیا شاهد بمباران بودید؟
بله، در خود اصفهان، ما نمی‌توانستیم آنها را ببینیم، اما صدای انفجارها را می‌شنیدیم. آنها خیلی به هتل نزدیک نبودند، اما صدای آنها را به وضوح می‌شنیدیم. در مسیر بین اصفهان و تهران، چند موشک را دیدیم که از آنجا عبور می‌کردند. از جمله یکی از قدرتمندترین موشک‌های ایران، فتح ۲ (هایپرسونیک) ، که تا جو زمین بالا می‌رود و ردی بسیار مشخص، مانند یک چراغ نئون در پشت خود، به جا می‌گذارد. خیلی ترسناک بود.

تصمیم خروج زمینی از کشور چگونه گرفته شد؟

تصمیم بسیار سختی بود. بسیاری از بازیکنان تیم من که در تیم ملی ایران هم حضور دارند، پیشنهاد دادند که من و کادر مربیگری به شمال کشور، به منطقه‌ای ساحلی‌تر و آرام‌تر، جایی که در طول جنگ ۱۲ روزه (درگیری بین ایران و اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵) بسیاری از مردم پناه گرفتند و عملاً هیچ حمله‌ای صورت نگرفت، برویم. اما باشگاه درخواست ما را برای ترک کشور در اسرع وقت پذیرفت و یک برنامه لجستیکی بسیار منظم تهیه کرد. این در تصمیم ما برای ترک کشور در روز دوم جنگ اساسی بود. از نظر ما، اگر درگیری ادامه پیدا می‌کرد، ترک کشور به طور فزاینده‌ای دشوار می‌شد. و یک بار دیگر، این تصمیم درست از آب درآمد، زیرا اکنون مرز منطقه‌ای که ما از آن عبور کردیم، در نزدیکی تبریز و ارومیه نزدیک به مرز ترکیه، بسته است.

آن سفر بین تهران و مرز ترکیه چطور بود؟

زمینی، با اتوبوس، با حدود ۲۰ خارجی از ملیت‌های مختلف رفتیم. شش برزیلی و خارجی‌های دیگری که در ایران بازی می‌کردند، آنجا بودند. سفر طولانی بود. باشگاه یک اتوبوس با دو راننده و افرادی که فارسی صحبت می‌کردند، فراهم کرد. این سفر تقریباً ۱۵ ساعت بین تهران و مرز ترکیه طول کشید. اما عبور از مرز بسیار روان و توسط باشگاه بسیار خوب سازماندهی شده بود. پس از عبور از مرز، ما هنوز دو ساعت تا شهر وان ترکیه سفر کردیم، جایی که خوابیدیم. از آنجا، با پرواز به استانبول رفتیم و سپس به برزیل آمدیم. خدا را شکر، من اکنون در سائوپائولو، در محل اقامتم و در کنار خانواده‌ام، در امنیت کامل هستم، همانطور که سایر اعضای کادر مربیگری من نیز هستند که توانستند به خانه برسند و در امنیت نزدیک خانواده‌هایشان هستند.

در این سفر بین تهران و مرز ترکیه، بمب، موشک و انفجار دیدید؟

بله، ما توانستیم عبور چند موشک و هواپیما را مشاهده کنیم. ما صدای انفجارها را نشنیدیم چون داخل اتوبوس حرکت می‌کردیم، اما رد موشک‌ها در آسمان قابل مشاهده بود. ما نمی‌توانستیم دقیقاً بگوییم که آنها کجا سقوط می‌کنند یا اینکه آیا از ایران به کشورهای دیگر یا از کشورهای دیگر به ایران پرتاب می‌شوند. اما خدا را شکر هیچ اتفاقی نیفتاد که می‌توانست جان ما را در معرض خطری بزرگتر از آنچه که قبلاً تجربه می‌کردیم قرار دهد.

بله، من با آنها در تماس هستم. ارتباط پیچیده است زیرا همه به اینترنت دسترسی ندارند، اما برخی از مردم موفق می‌شوند روزانه با آنها در تماس باشند. ما دوستان زیادی را آنجا گذاشتیم. ما اینجا در امنیت هستیم، اما آنها روزانه زیر بمباران هستند. منطقه‌ای که آنها در آن هستند امن‌تر تلقی می‌شود. بازیکنان همچنین در یک گروه واتس‌اپ پیام رد و بدل می‌کنند. کسانی که به اینترنت دسترسی دارند، اطلاعاتی در مورد وضعیت ارسال می‌کنند. خوشبختانه تاکنون هیچ تلفاتی در بین ورزشکاران، دوستان یا اعضای نزدیک خانواده نداشته‌ایم.

شما در پرسپولیس، بازیکنان تیم ملی ایران را هدایت می‌کنید. بر اساس صحبت‌هایی که با آنها داشته‌اید، آیا معتقدید که ایران در جام جهانی آمریکا بازی خواهد کرد؟

من با ورزشکاران تیمم صحبت کردم. نه نفر از بازیکنان ما در فهرست اولیه ۵۰ نفره ورزشکاران تیم ملی ایران هستند که درخواست ویزا (برای ورود به ایالات متحده) ارائه داده‌اند . هنوز هیچ تصمیم رسمی گرفته نشده است، اما احساس آنها این است که ایران احتمالاً به دلیل جنگ در جام جهانی شرکت نخواهد کرد.

زندگی در ایران قبل از جنگ چگونه بود؟

مردم ایران، درست مثل برزیلی‌ها، به شدت به فوتبال علاقه دارند. تیم من بزرگترین پایگاه هواداران را در کشور و یکی از بزرگترین‌ها در آسیا دارد. وقتی در ورزشگاه اصلی بازی می‌کنیم، که در حال حاضر در دست بازسازی است، معمولاً در هر بازی بین ۴۰ تا ۵۰ هزار نفر حضور دارند. تهران کلان‌شهری با حدود ۱۸ میلیون نفر جمعیت است که بسیار شبیه سائوپائولو است. ترافیک سنگین، رستوران‌های بین‌المللی فراوان، پارک‌های زیبا. وقتی برای اولین بار در سال ۲۰۲۲ به آنجا رفتم، تصور می‌کردم که با مشکلات زیادی روبرو خواهم شد، اما نشد. زندگی در ایران با ویژگی‌های فرهنگی‌اش آرام است، اما زندگی در آنجا برای یک برزیلی دشوار نیست. آنها دین خود را دارند، اما به ادیان دیگر احترام می‌گذارند. من کاتولیک هستم و همیشه توانسته‌ام ایمانم را آزادانه ابراز کنم، از جمله دعا کردن قبل از بازی‌ها در رختکن.

بر اساس گفتگوهای شما با دوستان در ایران، انتظار ایرانیان در مورد پایان جنگ چیست؟

هیچ انتظار مشخصی وجود ندارد. ما امیدواریم که دیپلماسی بار دیگر عامل اصلی باشد و حملات متوقف شود. ایالات متحده، اسرائیل، ایران و دیگر کشورهای منطقه یک راه حل دیپلماتیک پیدا کنند. آرزو و دعای من برای امنیت مردمی است که بیشترین رنج را در جنگ متحمل می‌شوند.

و آینده شغلی شما چطور؟

در حال حاضر شرایط پیچیده است. قرارداد من بندهای فورس ماژور دارد، مانند جنگ، بیماری همه‌گیر یا بلایای طبیعی. وکیل من در حال حاضر در حال بررسی این بندها است. قرارداد من تا پایان فصل 2026/2027، یعنی ماه مه 2027، اعتبار دارد. باشگاه می‌تواند از این بند برای درخواست فسخ به دلیل این فورس ماژور استفاده کند و من و کادر مربیگری‌ام نیز می‌توانیم از آن استفاده کنیم. در حال حاضر، تصمیم این است که چند روز صبر کنیم و تحولات را دنبال کنیم تا تصمیم بگیریم که چه چیزی برای دوران حرفه‌ای ما امن‌تر و بهتر است.

خبرهای مرتبط