راه جلوگیری از تجاوز دوباره آمریکا و اسرائیل به ایران چیست؟!

نواندیش- محمد صادقی: این جنگ نیز مثل هر جنگ دیگری دیر یا زود به پایان خواهد رسید، شاید در فضای جنگی کنونی برخی از ما سرمست و شادمان از ضربات  کوبنده نیروهای مسلح مان به آمریکا و اسرائیل صحبت از توافق و آتش بس و گفتگو و غیره را تکفیر کنیم اما واقعیت در میدان چیزی ورای شور و شعار و امیال و آرزوهای ما است.

الگوی جنگ های اسرائیل نشان می دهد این رژیم اشغالگر و جنگ طلب به دلیل محدودیت هایی که دارد معمولا جنگ های چند روزه تا چند هفته ای داشته است، این بار نیز دقیقا الگویی مشابه دنبال می شود آمریکا و اسرائیل تصور داشتند که با ضربه ای کوبنده و مهلک تر از جنگ 12 روزه و با تکیه بر انشقاق های داخلی ما که به واسطه حوادث تلخ دی ماه رخ داد خیلی زود بتوانند به اهداف خود برسند، وقتی چنین اتفاقی رخ نداد و ضربات موشکی مهلکی از سمت ایران دریافت کردند حالا تمایل زیادی به آتش بس نشان می دهند.

در این بین عمده واکنش مقامات سیاسی ما به ویژه دستگاه دیپلماسی این بوده که شرط هرگونه آتش بسی دریافت تضمین در خصوص عدم تکرار این تجاوز است، حرفی که کاملا درست و منطقی است، تردیدی وجود ندارد که اگر ما دوباره از جنگ کنونی نظیر جنگ 12 روزه درس های لازم را نگیریم دشمن یک بار دیگر با روش هایی جدید و متفاوت و بعد از تقویت خود باز خواهد گشت و مجددا جنگ دیگری را تحمیل خواهد کرد، دقیقا مشابه رفتاری که اسرائیل از خودش در قبال حزب الله نشان می دهد، مکر دشمنان ما بسیار فراتر از چیزی است که ما تصور می کنیم.

حال پرسش اساسی اینجاست که راه جلوگیری از این اتفاق چیست؟ آیا راه آن لزوما عدم پذیرش آتش بس و ادامه جنگ است؟ ادامه جنگ تا کجا؟ آیا چشم انداز واقعی از نابودی کامل اسرائیل و یا حذف کامل آمریکا از معادلات این منطقه وجود دارد، اگر دارد چگونه و به چه شکل است؟ ما تا همینجا نیز به پیروزی های شگرفی در میدان دست پیدا کردیم که این پیروزی ها می تواند دست ما را در حوزه دیپلماسی باز تر از گذشته کند.

مقاومت شگرف و قدرت نمایی ما در منطقه حتما کشورهای منطقه و جهان را بالاخره به این باور خواهد رساند که باید قدرت ایران را به رسمیت بشناسند، ما نیز باید این فرصت را مغتنم بشماریم و بعد از پایان این جنگ منطقه ای آن را تبدیل به نوعی توافق منطقه ای برای جلوگیری از تکرار تجاوز دشمنان کنیم، توافقی با حضور همه کشورهای منطقه و همچنین روسیه و چین، دو کشوری که نقش عمده ای در جهان دارند اما هیچ وقت حاضر نشدند مسئولیت درخور قدرت خود را بپذیرند، ما باید این دو کشور را به شکل فعال تری وارد معادلات کنیم و این بار هر گونه مذاکره و توافقی را مشروط به گفتگویی جمعی برای برقراری نوعی نظام امنیت دسته جمعی در منطقه کنیم، باید این باور را در همسایگان خود ایجاد کنیم که قدرت ما می تواند در خدمت ثبات و تامین امنیت منطقه باشد در صورتی که آمریکا و اسرائیل به سیاست های خصمانه شان در قبال ما پایان دهند.

 در کنار این ها تلاش برای رفع انسداد و انشقاق داخلی و بهبود معشیت مردم نیز موضوعات دیگری است که حتما و قطعا دشمن را از ادامه هرگونه تجاوزی باز خواهد داشت، کسی نمی تواند منکر این شود که این حوادث دی ماه بود که به دشمن جرات داد این چنین بی محابا وارد میدان جنگ شود، موضوعی که حتی مقامات رژیم صهیونیستی هم بر آن تاکید کردند.

در کنار دو مورد اشاره شده البته تقویت توان نظامی را نیز حتما نباید از نظر دور داشت که آن هم تاثیر بسیاری در جلوگیری از هرگونه جنگ دیگری خواهد داشت، ما اگرچه در حوزه آفندی و موشکی جزو قدرت های برتر جهان هستیم و در حوزه پدافندی نیز بهبود محسوسی به نسبت جنگ قبلی نشان داده ایم اما کار برای رفع نقطه ضعف ها همچنان می بایست ادامه یابد.

 با این اوصاف باید گفت آنچه همه ما نسبت به آن اتفاق نظر داریم یعنی پیشبرد جنگ تا جایی که شاهد عدم وقوق دوباره آن باشیم لزوما با ادامه آن تا زمانی نا معلوم یا خیانت خواندن هرگونه آتش بس و توافقی میسر نخواهد شد و این اتفاق ازطرق مختلف باید دنبال گردد، اتفاقی که امیدواریم در دوران زعامت رهبر جدید انقلاب و تحت هدایت ایشان به بهترین شکل صورت گیرد.