نقش روسیه و چین در جنگ این روزهای ایران و آمریکا چیست؟!

در مورد نقش روسیه و چین‌ نوع شراکت شان با ایران همواره حرف و حدیث بسیار بوده است، برخی با اشاره به انفعال این دو کشور در حمایت های سیاسی علنی از ایران و برخی دیگر با تکیه بر عدم تمایل آن ها به تحویل سلاح های نوین نظیر جنگنده یا سامانه های پدافندی رابطه تهران با مسکو و پکن را شراکتی نه از جنس راهبردی که بیشتر منفعت محور می دانستند.

نواندیش_محمد صادقی: در مورد نقش روسیه و چین‌ نوع شراکت شان با ایران همواره حرف و حدیث بسیار بوده است، برخی با اشاره به انفعال این دو کشور در حمایت های سیاسی علنی از ایران و برخی دیگر با تکیه بر عدم تمایل آن ها به تحویل سلاح های نوین نظیر جنگنده یا سامانه های پدافندی رابطه تهران با مسکو و پکن را شراکتی نه از جنس راهبردی که بیشتر منفعت محور می دانستند.

ما اما همواره بر راهبردی بودن این شراکت تاکید داشته ایم و الحق و الانصاف نیز در این راه چیزی برای روسیه و چین کم نگذاشته ایم، مثلا چه کسی است که نداند پهپادهای شاهد ایران بود که در مقطعی که اوکراینی ها دست بالا را در جنگ پیدا کرده بودند ورق را به نفع روس ها برگرداند، در مورد چین و بهره مندی آن از نفت ارزان ایران نیز که همواره گزارش ها متعددی منتشر شده است.

اکنون اما پرسش اساسی این است که روسیه و چین در کجای این بحران ایستاده اند؟ در حال حاضر جدا از کمک های بشردوستانه شامل بیش از ۳ تن دارو روسیه گزارش های بسیاری نیز از کمک های اطلاعاتی روسیه و چین به ایران برای هدف قرار دادن دقیق تر منافع آمریکایی ها منتشر شده است، جدا از این دو به نظر روس ها در ارتقای پهپادهای شاهد و انتقال نسل جدید این نوع پهپادها به ایران نیز اقدام کرده اند.

در سمت دیگر اخباری هم از ارتقا موشک های نسل جدید ایران به واسطه فناوری ردیابی چینی ها منتشر شده است، این گزارش ها اگرچه تایید نشده هستند اما با توجه به جنس روابط دو طرف محتمل به نظر می رسند و می توان تقریبا با قاطعیت گفت که روسیه و چین پشت پرده کمک های اطلاعاتی موثری ارائه داده اند، حالا اینکه این کمک ها واقعا کافی است یا نه و آیا می شد آن ها به شکل آشکارتری از ایران به عنوان صف اول مبارزه با غرب حمایت کنند یا نه هم خود بحث دیگری است.

نکته اصلی در این بحث اما بر سر انفعال سیاسی این دو کشور است، انفعالی که در دادن رای ممتنع به قطعنامه ضد ایرانی بحرین در محکومیت کشورمان به حمله به کشورهای عربی مشهود بود و حتی انتقاد ضمنی وزیر امور خارجه را نیز به همراه داشت.

جدای از آن هر روز اسامی کشورهای متعددی از پاکستان تا مصر و قطر و ترکیه در خصوص تلاش های شان برای پایان جنگ به گوش می رسد اما هیچ خبری از تحرکات سیاسی و دیپلماتیک چین و روسیه نیست، دو کشوری که به نظر می رسد منافع شان خیلی ضدیتی با این جنگ هم ندارد، برداشتن توجه و تمرکز آمریکا از اوکراین، لغو موقت تحریم های نفتی روسیه در کنار عبور آزادانه نفتکش های چینی از تنگه بسته هرمز همه باعث شده که بسیاری روسیه و چین را حتی برنده بزرگ این جنگ بدانند، بالاخره آن ها اکنون هم از منافع اقتصادی بهره می برند و هم شاهد در هم شکسته شدن هیمنه اصلی ترین رقیب خود در جهان توسط ایران هستند، همین باعث شده که روسیه و چین رغبت چندانی به پایان جنگ با توجه به تحولات میدان نداشته باشند.

به بیان دیگر روسیه و چین اصلا بدشان نمی آید ایران تبدیل به یک باتلاق تمام عیار برای آمریکا شود و این جنگ فرسایشی آمریکا و ایران را با هم ضعیف کند، به هر حال آن ها این حساب و کتاب را دارند که ایران ضربه خورده بعد از پایان جنگ به سراغ تنها متحدان خود خواهد رفت، از این نظر شاید بتوان گفت که آنها ته دلشان از عملیات زمینی آمریکا در ایران هم بدشان نمی آید چرا که می دانند این اقدام آمریکا را در چه جهنمی گرفتار خواهد کرد.

در اینجا اما دستگاه دیپلماسی ما و به طور کلی جمهوری اسلامی ایران می بایست از روسیه و چین مطالبات سیاسی خود را مطرح و خواهان ایفای نقش فعالانه تری از آن ها در مناسبات منطقه ای شود، روسیه و چین باید یک پایه ترتیبات جدید منطقه ای و هرگونه توافق احتمالی با آمریکا باشند، نقشی که خودشان چندان تمایلی به پذیرش آن ندارند، واقعا اگر پکن و مسکو امروز و در این بحران جدی به عنوان نه متحد که حداقل دوست ایفای نقش جدی و موثر نکنند چه زمانی می خواهند در کنار ایران بیاستند؟!

خبرهای مرتبط