مشکل بزرگ ایران و آمریکا برای توافق!

نواندیش_محمد صادقی: مذاکرات ایران و آمریکا به میانجیگری پاکستان همچنان ادامه دارد و اگر اظهارات ترامپ و اخبار منابع غربی را ملاک قضاوت قرار دهیم گویا گفتگوها در مسیر درست و سازنده قرار دارد.

در مورد موارد اختلافی دو طرف اخبار دقیقی در دست نیست اما به نظر نمی رسد راهی برای حل این اختلافات وجود نداشته باشد، آنچه به نظر مشکل اساسی است بحث بر سر جنگ روایت ها است جایی که دو طرف با توجه به ۴۰ روز جنگ سعی دارند روایت مطلوب خود را نزد افکار عمومی جا بندازند و گویا در ارائه روایتی برد برد که مطلوب هر دو سمت باشد کار دشواری دارند، آن هم با توجه به روحیه خودشیفته ترامپ که اساسا تمایل دارد همه چیز را به نفع خودش مصادره کند.

متاسفانه طی سالهای گذشته به ویژه با روی کار آمدن ترامپ ایران و آمریکا چنان از هم فاصله گرفتند که در حال حاضر حصول توافقی که منافع هر دو طرف را حداقل نزد افکار عمومی تامین کند وجود ندارد.

در این بین وضع ما به مراتب بهتر است چرا که همین حالا خود مقاومت جانانه ۴۰ روزه در برابر یک ابرقدرت و متحد قدرتمند اش یک پیروزی محسوب می شود و همه جهان اذعان دارند که ایران پیروز قطعی این میدان نبرد بوده است، با این حال دلیل این همه حساسیت ما به این موضوع و گول بازی و هیاهوی رسانه ای ترامپ را خوردن مشخص نیست!

روز گذشته بعد از پست ها و مصاحبه های ترامپ برخی فرصت را مغتنم دیدند تا بار دیگر بر دیپلماسی بتازند و به رسم همه سال های پیش جلوتر از ولی فقیه حرکت کنند و این اظهارات ضد و نقیض ترامپ که صرفا برای ارضا خودش و اقلیت تندرو حامیان اش زده می شود را مبنای حمله به مذاکره کنندگان کنند.

متاسفانه این جماعت با طرح مسائل غیرواقعی و انتظارات غیر واقعی تر فشاری را به مذاکره کنندگان و تصمیم گیران می آورند که هیچ نفعی برای کشور ندارد، ما در حال حاضر باید با حفظ وحدت تمام تلاش خود را برای تثبیت دستاوردهای میدان در عرصه دیپلماسی بکنیم، تثبیت این دستاوردها نیز به معنای این نیست که به قول برخی پلاکارد به دستان حاج باقر قالیباف بزنه تو گوش ویتکاف یا مذاکره کنندگان ما بروند و بی نتیجه برگردند بلکه به معنای شناخت ظرفیت ها، روانشناسی طرف مقابل، تلاش برای احقاق حقوق بر حق کشورمان از جمله رفع تحریم ها و در نتیجه برقراری صلح و دور کردن سایه جنگ است، متاسفانه همچنان شاهد آن هستیم که برخی در داخل با رفتاری وحدت شکنانه همصدا با براندازان خارج نشین و صهیونیست ها جنگ را تبلیغ می کنند، این البته به معنای این نیست که کسی نسخه تسلیم را پیشنهاد کند بلکه پرهیز از این دو گانه سازی تسلیم و جنگ است که گروهی ساخته اند و اساسا هرگونه توافقی را به منزله تسلیم می دانند.

در حال حاضر ترامپ به عنوان بازنده میدان و کسی که حیات سیاسی خود و هم حزبی هایش را در خطر می بیند سعی دارد با چنین اظهاراتی روایت مطلوب خود را جا بندازد اما هیج کس حتی افکار عمومی آمریکا آن را نمی پذیرند بنابراین لزومی به حساسیت و واکنش های احساسی به تک تک صحبت های او نیست.

ایران و آمریکا اکنون در بزنگاهی حساس و فرصتی تاریخی قرار دارند که استفاده از آن جز با گرفتن تصمیمات شجاعانه ممکن نیست، بدون تردید هیچ توافقی وجود ندارد که خواسته های حداکثری و نشدنی دو گروه در تهران و واشنگتن را برآورده کند و هرگونه توافقی قطعا از همین حالا صدای برخی را بلند خواهد کرد، اینکه در آمریکا چه می شود ارتباطی به ما ندارد اما مذاکره کنندگان و تصمیم سازان ما نباید مرعوب چنین فشارهایی شوند و باید براساس واقعیت های میدانی و منافع ملی تصمیم بگیرند، ۱۰۰ سال دیگر تاریخ نه این فشارها بلکه خود آن ها و تصمیماتی که گرفتند را قضاوت خواهد کرد پس باید خواسته مردم آن هم اکثریت مردم نه فقط تعریف حداقلی آن و همچنین منافع ملی را برآورده سازند و اگر امکان و ظرفیتی برای تامین منافع کشور و جلوگیری از جنگی دوباره با رعایت سه اصل عزت و حکمت و مصلحت هست در میز مذاکره وجود دارد آن را از دست ندهند، آن هم براساس شرایط امروز نه پیش بینی اینکه ۱۰ سال یا ۱ سال دیگر آمریکایی ها ممکن است دوباره حمله کنند یا نکنند.