چشم جهان رو به سوی پکن؛ اژدها وارد می شود؟!

نواندیش- آریا سعادتمند: روز گذشته دونالد ترامپ در صدر هیاتی عالی رتبه به پکن رسید و بامداد امروز نخستین تصاویر از دیدار وی با شی جی پینگ رئیس جمهوری چین منتشر شد، ترامپ در نخستین لحظات این دیدار به سبک همیشگی خودش به تعریف و تمجید از رئیس جمهور چین پرداخت و این دیدار مهم را در حالی آغاز کرد که به باور بسیاری از کارشناسان دست پایین تر را در برابر همتای چینی خود دارد.

این دیدار برای پایان ماه فروردین برنامه ریزی شده بود که به دلیل جنگ آمریکا و ایران به تعویق افتاد، ترامپ انتظار داشت که با شکست برق آسا ایران از موضعی بالا در این سفر شرکت کند اما چنین نشد و حالا عملا باید از موضعی پایین تر در این سفر باشد، بدون تردید اگر آمریکایی ها در این جنگ پیروز شده بودند و به اهداف خود رسیده بودند شرایط این دیدار برای دو کشور به کلی متفاوت بود.

تردیدی نیست که مساله ایران و تنگه هرمز یکی از موضوعات محوری در دیدار شی و ترامپ خواهد بود، سفر عراقچی به چین هفته گذشته نیز حاکی از همین موضوع است، زیر خارجه کشورمان در این سفر ملاحظات تهران را به پکن منتقل کرده بود. اکنون به نظر آمریکایی ها انتظار دارند تا بتوانند چین را برای تحت فشار قرار دادن ایران متقاعد کنند و متقابلا ایران نیز انتظارات مشابه ای از پکن دارد.

چین طی سال های اخیر با وجود قدرت زیادی که به دست آورده همچنان متناسب به وزن خود در جهان ایفای نقش نمی کند و همچنان سعی دارد بیشتر نظاره گری فعال باشد، اکنون اما چین می تواند در ماجرای ایران و آمریکا نقشی فعال و پررنگ بازی کند، طبیعتا ایران نیز از چین به عنوان شریک راهبردی خود انتظار دارد آمریکا را قانع کند تا دست از زیاده خواهی برداشته و انعطاف بیشتری به خرج دهد.

به هر روی دیدار ترامپ از چین تاثیر به سزایی در ادامه مذاکرات ایران و آمریکا و تعیین تکلیف جنگ موجود خواهد داشت، اگر چینی ها اظ موضعی بالا و محکم با طرف آمریکایی برخورد کنند جنگ می تواند به پایان برسد اما اگر آنها رفتاری خلاف این داشته و ایران را وجه المصالحه خود برای امتیاز گیری از آمریکا در مناسبات دو جانبه شان سازند کار پیچیده تر خواهد شد.

در نهایت چشم جهان امروز به پکن دوخته شده تا ببینیم خروجی دیدار ترامپ و شی چه خواهد بود و بعد از این دیدار آیا دیپلماسی میان ایران و آمریکا با محوریت چین سرعت می گیرد یا اینکه پکن همچنان ترجیح می دهد نظاره گر باشد و نقشی پررنگ در مناسبات جهانی بازی نکند.