پایان عصر صبر استراتژیک، آغاز عصر حمله پیشدستانه!

نواندیش_محمد صادقی: همانگونه که رهبر شهید در یکی از سخنرانی هایشان فرموده بودند دنیای امروز دنیای قدرت است، تجربه سال های اخیر نشان داده احترام بیش از اندازه به حقوق بین الملل و توییت ها و اظهار نظرهای خوشگل و اخلاقی مثل اینکه ملت ایران هرگز به هیچ کشوری حمله نکرده نه تنها جوابگو نیست که گویا برعکس نشانه ای از ضعف و ناتوانی تلقی می شود!

طی دهه ها و سال های گذشته با وجود همه شعارهای گاه و بی گاه هیچ کشوری در جهان یا شاید بهتر باشد بگوییم کمتر کشوری در جهان بوده به اندازه جمهوری اسلامی ایران بوده که خود را تا این حد ملزم به رعایت حقوق بین الملل و قوانین سازمان های بین المللی بداند، به همین خاطر طی همه این سال ها در حالی که ما مدام از سوی اسرائیلی ها و آمریکایی ها تحت انواع فشار ها و ترورها بودیم، عملا جز شکایت به سازمان های بین المللی کاری نمی کردیم!

این سیاست مماشات که اندیشکده های غربی به روی آن نام صبر استراتژیک گذاشتند و ما نیز خوشمان آمد نه تنها دستاوردی نداشت که کار را به جنگ کشاند، البته شاید در این باره انتقاد چندانی به مسئولان وارد نباشد چرا که طبیعی بود که همه بخواهند از وقوع جنگ جلوگیری کنند ان هم با توجه به حجم بالای تبلیغات علیه جمهوری اسلامی ایران اما به هر روی دیدیم که در عمل چنین چیزی منجر به جلوگیری از جنگ نشد چرا که آنچه بازدارندگی ایجاد می کند نه شعارها که عملکرد شما است.

با وجود همه این ها باید میزان توان نظامی را هم در نظر گرفت چرا که طبیعتا قدرت و توان موشکی امروز ما با حتی ۴ یا ۵ سال پیش قابل مقایسه نیست، بنابراین قابل پذیرش است که شاید هیچگاه فرصت مثل امروز برای اتخاذ این دکترین مناسب نبوده است.

اکنون به برکت خون شهدا و اعتماد به نفس ناشی از این جنگ ۴۰ روزه و با وجود همه تلخی های آن به نظر ترس موجود از جنگ ریخته و ایران حالا وارد عصر جدیدی شده عصری که در آن برای دیگران خط قرمز تعیین می کند و وعده هایش نیز دیگر صرفا شعارهای تریبونی نیست.

این البته بدان معنا نیست که جنگ چیز خوبی است یا از حالا به بعد باید همیشه جنگید یا حمله کرد خیر اتفاقا این رویکرد باید برای ما امنیت ساز باشد و مانع جنگی دوباره شود و بازدارندگی که طی یکی ۲ سال اخیر از بین رفته را احیا کند.

چنین رویکردی نه تنها در میدان جنگ که در میدان دیپلماسی هم می تواند دست ما را باز کرده و بن بست شکن باشد چرا که دیپلماسی همواره یکی از بالهای امنیت ساز کشور است، برخلاف کسانی که از هر فرصتی برای حمله به مذاکره استفاده می کنند و با خوشنودی تصور می نمایند چنین رویکردی مانع مذاکرات است اتفاقا برعکس می تواند کمک کننده باشد، مذاکره و دیپلماسی هرگز نباید تعطیل شود و همواره باید به عنوان راهکاری در تامین امنیت و منافع ملی دنبال گردد‌.