- کیتی زکریا (زاخاریا) سخنگوی ایرانی الاصل و جدید کاخ سفید، نیامده برکنار شد!
- آسمان اسراییل کلیر شد
- علم الهدی: خوشبختانه همه حرکتها [مذاکره] در مقام معامله با قاتل امام شهید ما شکست خورد
- احمد خاتمی خطاب به کرباسچی: چرا نیش میزنید؟!
- واکنش عباس آخوندی به طرح ترورش
- تهدید ترامپ به حمله به کوه کلنگ
- سیبیاس: کاخ سفید و پنتاگون طرحهایی برای استفاده از «مادر همه بمبها» علیه کوه کلنگ ایران آماده کردهاند
- پزشکیان در ایروان: کشورهای تحت تحریم یا در معرض تجاوز نظامی، نباید بهتنهایی هزینههای زیستمحیطی جنگ و تحریم را بپردازند
- بیانیه بنیاد باران درباره بازداشت فرد مسلح در حاشیه سخنرانی آخوندی و خاتمی
- پیروز مجتهدزاده درگذشت
- ادعای ترامپ درباره کاربرد سلاح هستهای و مادر همه بمب ها علیه ایران
افسر سابق اطلاعات اسرائیل: بهتر نبود آیتالله خامنهای و علی لاریجانی در صحنه باقی میماندند؟
پژوهشگر ارشد برنامه ایران و محور شیعی در مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل (INSS) و افسر پیشین اطلاعات نظامی اسرائیل، در یادداشتی در شبکه اجتماعی ایکس با تردید نسبت به کارآمدی تهدیدها و گزینه نظامی علیه ایران، استدلال میکند که نه فشار نظامی و نه حمله آمریکا قادر نخواهد بود تهران را وادار به پذیرش توافقی بر اساس شروط واشنگتن کند و ادامه این مسیر تنها طرفین را از دیپلماسی دورتر خواهد کرد.
به گزارش خبرآنلاین، دنی (دنیس) سیترینوویچ، در شبکه ایکس در واکنش به حمله تازه آمریکا به ایران نوشت:
نه تهدیدها و نه یک حمله نظامی آمریکا به احتمال زیاد ایران را از موضع کنونی خود عقب نخواهد راند؛ بهویژه در شرایطی که تهران، واشنگتن را در پایبندی به تعهداتش بازیگری متناقض و غیرقابل اعتماد میبیند.
بازگشت به یک رویارویی نظامی گستردهتر، احتمال دستیابی به یک توافق دیپلماتیک را کمتر خواهد کرد، نه بیشتر. از منظر ایران، اقدامات اخیر در حوزه دریایی از هماکنون بهعنوان نقض چارچوب آتشبس تعبیر میشوند.
ممکن است کسی از موضع ایران ناامید یا ناراضی باشد. اما اگر هدف رسیدن به یک توافق بود، عاقلانهتر این بود که افرادی مانند علی خامنهای، تصمیمگیرنده نهایی، و علی لاریجانی، که در گذشته نقش مهمی در پر کردن شکافها میان طرفین ایفا کرده بود، همچنان در صحنه باقی میماندند.
اگر هدف سرنگونی نظام بود، پس چرا اساساً با آنها مذاکره میکنید؟
وضعیت کنونی نتیجه مستقیم بیاعتمادی عمیق در هر دو طرف است؛ بیاعتمادیای که با افزایش این درک همراه شده که وضعیت موجود دیگر قابل دوام نیست. اگر در آینده نزدیک توافقی حاصل نشود، تشدید بیشتر تنشها محتمل خواهد بود. با این حال، تشدید تنش بهخودیخود بعید است بتواند امتیازات معناداری از ایران بگیرد.
جمعبندی ماجرا این است که هیچ عملیات نظامی، چه محدود و چه گسترده، چه کوتاهمدت و چه طولانیمدت، به احتمال زیاد نخواهد توانست ایران را وادار کند توافقی را بر اساس شرایط آمریکا بپذیرد. محتملتر آن است که واکنش ایران، طرفین را حتی بیش از پیش از مسیر دیپلماسی دور کند.
این همان واقعیتی است که دولت آمریکا امروز با آن روبهروست. اگر رئیسجمهور ترامپ واقعاً خواهان دستیابی به یک توافق است، ناگزیر خواهد بود دستکم با بخشی از مطالبات اصلی ایران وارد تعامل شود. اما اگر حاضر به انجام این کار نیست، باید خود را برای یک رویارویی طولانیمدت آماده کند، نه یک راهحل مبتنی بر مذاکره و توافق.