سربلند حذف شده؛ یک نفس تا تاریخ سازی کم آوردیم!

نواندیش_محمد صادقی: جام جهانی امسال نیز با همه فراز و نشیب های اش برای ما ایرانی ها به پایان رسید. این آخرین فرصت برای احتمالا نسلی از بازیکنان ملی پوش بود که امکان تاریخ سازی را پیش روی خود می دیدند، آنها با همه سختی ها و بعضا انتقادات یا نامهربانی های غیرمنصفانه جنگیدند، دویدند و از جان مایه گذاشتند و نشد.

بخت و اقبال هم که قربان خدا بروم همیشه در فوتبال نصف و نیمه به ما رو می کند و معمولا تا لب چشمه می برد و تشنه بر می گرداند، شاید همین هم باعث شده که حتی سرمربی تیم ملی هم بدون اشاره به نکات دیگر فقط از خدا گلایه کند.

فضای مجازی هم پر شده از کلیپ های نشدن های لحظه آخری تیم ملی ایران که احساسات هر ایرانی را جریحه دار می کند، اما وقتی لحظاتی از غم و اندوه ناشی از این حذف تلخ فاصله بگیریم خواهیم دید که شاید بضاعت ما با توجه به همه اتفاقات رخ داده همین بوده است.

تیم ملی ما طی سال های اخیر آماج حملات غیرمنصفانه قرار گرفت و تبدیل به سیبل بازی های سیاسی شد، جماعتی که از هر فرصتی بدون توجه به منافع ملی تنها به منافع سیاسی خود می اندیشیدند این تیم را تبدیل به دستاویزی برای عقده گشایی کردند و حقیقتا در مقاطعی فشار بی جهتی به تیم وارد شد.

در کنار همه این ها میزبانی عجیب و غریب قلدر جهان و رفت و امدهای پیاپی بین دو کشور برای بازی و همچنین تجربه بین المللی نداشتن نیز مزید بر علت شد.

کسانی که فوتبالی باشند به خوبی متوجه به فشار و استرس بیش از اندازه برخی بازیکنان ما هستند کسانی که به لحاظ فنی دست کمی از حداقل برخی بازیکنان همگروه خود نداشتند اما به خاطر نداشتن تجربه بین المللی و عدم انجام بازی دوستانه با تیم های بزرگ دچار استرس شده و عملکرد آنها درون زمین مختل می شود، به همین خاطر است که معمولا بازیکنان ما سعی می کنند سریع تر از شر توپ خلاص شوند و ما شاهد بازی چشم نوازی با وجود تکنیک و خلاقیت بالای ایرانی ها در فوتبال نیستیم.

در مجموع باید گفت عملکرد فنی ما در این جام حتما می توانست بهتر باشد، ما می توانستیم در بازی اول بازی بهتری به نمایش بگذاریم و با پیروزی مقابل نیوزلند کار را به اما و اگر نکشانیم اما خوب متاسفانه این چنین نشد و وقتی شما خودتان فرصت داشته باشید و کار را تمام نکنید دیگر بی انصافی است همه چیز را هم گردن خدا و شانس و کائنات و بخت ایرانی و از این دست مسائل بیاندازید.

از طرف دیگر نباید منکر تلاش بازیکنان در نه فقط دو بازی بعد که در هر ۳ بازی شویم، حقیقتا همه شان از جان مایه گذاشتند و دویدند و هر آنچه در توان داشتند برای نام ایران به میدان آوردند اما افسوس که یکبار دیگر نشد که بشود.

با وجود همه این ها اما زندگی ادامه دارد، حتی با نسل های دیگر و فوتبال همچون زندگی متوقف نمی شود، در این جام جهانی هم لحظات تلخ و شیرینی را تجربه کردیم، لحظه ای ناامید و غم زده بودیم و ثانیه ای امیدوار و شاد و این دقیقا خصلت زندگی است.

در نهایت باید گفت تیم ملی اگرچه صعود نکرد اما سربلند بود و با وجود همه مسائل و مشکلاتی که همه آگاهیم بدون شکست به کار خود خاتمه داد، ما تا همیشه قدردان همه سربازانی هستیم که برای نام ایران در هر جبهه ای می جنگند و حالا نیز با همه آه و افسوس چیزی نداریم جز اینکه بگوییم بچه ها خسته نباشید.