حسین شریعتمداری: مراقب باشید خنجر شمر گُم نشود!

حسین شریعتمداری در کیهان نوشت: چند سال قبل در صدر یادداشتی آورده بودیم: «اواخر دهه ۷۰ هنگامی که در ادامه سلسله گزارش‌های این رسانه درباره «ثروت‌های بادآورده» به پرونده فساد اقتصادی یکی از شرکت‌های بزرگ رسیدیم و با اشاره به اسناد و مدارک موجود، از سوءاستفاده‌های کلان این شرکت پرده برداشتیم، یکی از حقوقدانان کشورمان که پای ایشان نیز به مناسبتی در این ماجرا به میان آمده بود، به دفتر ما آمد.

ایشان، ابتدا به سوءاستفاده‌های کلان مالی در شرکت مورد اشاره اذعان کرد و در مقابل پرسش نگارنده که چرا جنابعالی در مقابل این فساد بزرگ سکوت کرده‌اید؟ گفت؛ آنچه مرا نگران کرده، تخلفاتی است که در جریان بازپرسی و بازداشت متهم صورت پذیرفته است و به برخی از موارد، نظیر خودداری از اجازه ملاقات به خانواده متهم و چگونگی بازداشت وی که بعداً معلوم شد صحت نداشته است اشاره کرد و پرسید: «آیا شما می‌دانید که مطابق قوانین اسلامی اگر شمر، خنجری را که با آن امام حسین علیه‌السلام را به شهادت رسانده است، نزد کسی امانت بگذارد، باید این امانت را محترم دانست و با وجود جنایتی که صاحب آن مرتکب شده است، نمی‌توان امانت او را نادیده گرفت؟! …»

در پاسخ به سؤال ایشان که با حالتی حق‌به‌جانب مطرح شده بود، عرض کردیم؛ آیا شما می‌دانید که اشکال کار جنابعالی و امثال شما چیست؟ … عصر عاشوراست، حسین‌بن علی (ع) و ۷۲ تن از برترین بندگان خدا، تنها به علت خداجوئی و عدالتخواهی و در دفاع از حریم اسلام به شهادت رسیده‌اند، فرزندان و خاندان رسول خدا (ص) را به اسارت گرفته‌اند، خیمه‌های آل‌الله را به آتش کشیده‌اند، کودکان خردسال شهدا در تاریکی شب در بیابان سرگردان شده و راه گم کرده‌اند، زینب کبری سلام‌الله‌علی‌ها با چشمان گریان و سراسیمه اطراف خیمه‌های آتش‌گرفته را در جست‌وجوی کودکان می‌کاود، حرامیان از هر سو به حریم اهل‌بیت پیامبر خدا (ص) می‌تازند… و در این میان افرادی به جای آن که دستی از آستین همت و غیرت بیرون آورده و اگر توان و جسارت مقابله با دشمنان خدا را ندارند، لااقل آبی بر آتش خیمه‌ها بریزند و گامی در حمایت از اسرا بردارند، فریاد برآورده و هشدار می‌دهند که مراقب باشید مبادا «خنجر شمر گم شود و در این امانت، خیانتی صورت پذیرد! …» 

۲- این روزها، در حالی که دشمنان اسلام و انقلاب از هرسو به ایران عزیز و مردم شریف و پاکباخته این مرز و بوم هجوم آورده‌اند و تمامی توان مردم و نظام برای مقابله با این حملات به میدان آمده است و در حالی که نه فقط دوستان بلکه دشمنان تابلودار کشور عزیزمان نیز به پیروزی شگفت‌انگیز ایران بر آمریکا و اسرائیل در میدان و خیابان اعتراف دارند و از سوی دیگر، مردم با برخی از مشکلات سخت نظیر گرانی افسارگسیخته قیمت کالا و خدمات عمومی، تورم و… دست به‌گریبانند، انتظار از همگان و مخصوصاً مسئولان ذی‌ربط و احزاب و گروه‌های سیاسی آن است که از یک‌سو همه توان خود را برای پاسداشت ایستادگی مثال‌زدنی و حماسی مردم به کار گیرند و از دیگر سو دستی از آستین همت بیرون آورند و گره‌ای از مشکلات اقتصادی پیش‌روی ملت را بگشایند.

ولی متاسفانه در پاره‌ای از موارد هرچند اندک و کم‌شمار شاهد پرداختن برخی از جریانات به مسائل حاشیه‌ای و بی‌اهمیت و یا کم‌اهمیت هستیم که نقش بمب صوتی و نارنجک دودزا را بازی می‌کنند و هدف نهائی که دشمنان برای این‌گونه رخدادها و جنجال‌ها تعریف کرده‌اند، انحراف افکار عمومی و ذهن مسئولان از مسائل اصلی و سرگرم کردن آنان به مسائل حاشیه‌ای است یعنی دقیقا همان کار ویژه‌ای که بمب‌های صوتی و نارنجک‌های دودزا دارند! که در پوشش دود و صدای آن، نگاه و توجه این و آن را از کانون اصلی به نقطه‌ای فرعی جلب می‌کنند و سپس به نقطه حساس و اصلی مورد نظر دست‌درازی می‌کنند و یا زمینه دست‌درازی به نقاط حساس را برای عوامل پنهان خود فراهم می‌آورند! 

شناخت رخدادهایی که نقش نارنجک‌های دودزا و بمب‌های صوتی را دارند، چندان دشوار نیست. در این‌گونه موارد، دست‌کم دو فرمول قابل قبول برای تفکیک حاشیه‌ها از مسائل اصلی و تشخیص سره از ناسره وجود دارد. 

الف- وزن‌کشی! با این توضیح که می‌توان موضوعی را که به عنوان مسئله اصلی مطرح شده است و با سر و صدا در آن می‌دمند، با مسائل حساس و نیازهای عمومی و حیاتی مردم به مقایسه نشست و میزان اهمیت (وزن) آن را با میزان اهمیت مسائل دیگر، ارزیابی کرد. به‌عنوان مثال؛ در اوج مسائل حساس و تعیین‌کننده‌ای که نظام و مردم با آن روبه‌رو هستند، تعطیلی برنامه فلان مجری ورزشی تا چه اندازه اهمیت دارد که بخشی از وقت گران‌بهای رئیس‌جمهور محترم را به خود اختصاص بدهد؟! و یا… 

ب- رسانه‌ها و کانون‌های تابلودار دشمن نیز می‌توانند در این ارزیابی، مورد استفاده قرار بگیرند. وقتی تمام رسانه‌ها و کانون‌های خبری و تحلیلی دشمنان شناخته‌شده مردم و نظام، با حاشیه‌سازان همصدا می‌شوند و از BBC و VOA گرفته تا منافقین و سلطنت‌طلب‌ها و… اصرار بر پوشش و جنجال درباره مسئله مورد اشاره را دارند، بی‌تردید می‌توان به حاشیه‌ای بودن ماجرا و این‌که به عنوان نارنجک دودزا از آن استفاده شده است، پی برد. البته این حالت به معنی آن نیست که تمامی ایجادکنندگان حاشیه، عوامل دشمن هستند ولی دست‌کم می‌توان نتیجه گرفت، برخی از آن‌ها بی‌آن‌که بخواهند، در میدان دشمن به بازی گرفته شده‌اند و برخی نیز پادوهای نشان‌شده دشمن هستند که شناسائی و برخورد با آن‌ها وظیفه تعریف‌شده مراکز امنیتی و قضائی است.