عادل فردوسی پور دست صالحی، وزیر ارشاد را بوسید؟

در حاشیه مراسم یادبود زنده‌یاد اکبر عبدی، تصویری نه‌چندان واضح در فضای مجازی منتشر شد که عادل فردوسی‌پور در دیدار ناگهانی با وزیر ارشاد، عباس صالحی، در موقعیتی قرار می گیرد که گویا به دست او بوسه می‌زند.

به نوشته خبر، انتشار این تصویر نامفهوم واکنش‌های فراوانی را به ویژه در فضای مجازی به همراه داشت که این موضوع فردوسی‌پور را ناچار به پاسخ‌گویی کرد. متن توضیحات فردوسی‌پور در ویدیوی منتشرشده را در ادامه می‌خوانید:

سلام خدمت مخاطبین عزیز. در این روزای سخت و دشواری که می‌گذرانیم، چند دقیقه می‌خواهم با شما صحبت کنم.

حدود ده روز قبل، در برنامه‌ زنده‌ فوتبال۳۶۰، چند دقیقه قبل از شروع برنامه متوجه شدم حکم و ابلاغیه‌ای آمده که سایت و اپلیکیشن فوتبال۳۶۰ مسدود شده. بعد برنامه را از طریق تلگرام و اینستاگرام و یوتیوب باید یکی دو ساعت بعد شروع می‌کردیم. در آن صحبت‌ها، رضا جاودانی و امیر حاج‌رضایی عزیز هم بودند. خب بغض چندین و چندساله‌ من شکست، گریه کردم. شما هم خیلی‌هایتان همراه با من اشک ریختید، با من هم‌زادپنداری کردید، کلی ویدیو برایم ساختید، پست و استوری، هرجوری بود محبت و مهر خودتان را سمت من روانه کردید. همه‌اش را دریافت کردم، کلی هم لذت بردم و کیف کردم باهاش.

یکی دو روز بعدش، توی فضای مجازی -که یه وجهه‌ دیگه هم دارد- یک‌سری شروع کردند ویدیوهایی را از گذشته، به شکل گزینشی و انتخابی منتشر کردند و سعی کردند دامن بزنند و آن دوقطبی‌ای که می‌خواستند ایجاد کنند.

آخرینش، حضور من در مراسم ختم اکبر عبدی بود. بعد از این‌که من در میان جمعیت وارد مسجد شدم، در ردیف آخر نشستم. دو دقیقه بعدش عباس صالحی، وزیر ارشاد، وارد مسجد شدند. به شکلی تصادفی در صندلی کنار من نشستند. به کنایه بهشان گفتم: «اگه روزی سایت و اپلیکیشن فوتبال۳۶۰ رفع فیلتر بشه همه میان گره می‌زنند به این موضوع» که منظورم این بود حضور ما در کنار همدیگر و نشستن در کنار هم، ربطی به این رفع فیلتر شدن پیدا می‌کند.

و در حین دست دادن و جابه‌جا شدن روی صندلی، یک دفعه شب دیدم یک ویدیو وایرال شده با تیتر زرد و سخیف و مشمئزکننده‌: «دست‌بوسی عادل فردوسی‌پور از عباس صالحی».

خب، من اگر قرار بود چاپلوس باشم ۹۰ را هنوز روی آنتن داشتم، اگر قرار بود دست‌بوس باشم، الان سایت فوتبال۳۶۰ را داشتم و فیلتر نمی‌کردند. بابا، من همین چند روز قبلش با صدای بلند و رسا گفتم: من بله‌قربان‌گو نبودم، نیستم و نخواهم بود. آخر چطور ممکن است من بیایم در مسجدی که این‌همه آدم هست، این‌همه دوربین هست، تلاش کنم برای بوسیدن دست یک مسئول؟ اصلا چطور همچین چیزی ممکن است؟ چطور می‌توانید همچین چیزی را باور کنید؟ چطور این همه حمله می‌شود سمت من؟

چطوری می‌شود منی که همیشه سعی کردم در کنار مردم باشم، همیشه سعی کردم که مصلحت‌اندیشی نکنم، بیایم اینجوری موردحمله قرار بگیرم؟ کاری که هرگز نکردم. من هرگز، امکان ندارد، من توی زندگی‌ام دست مسئولی رو -جلوی دوربین، پشت دوربین، این‌ور، اون‌ور- هرگز نبوسیدم و نخواهم بوسید.

همیشه اصول خودم رو داشتم، پای حرفم ایستادم، کنار مردم بودم. حق من این هجمه‌های عجیب و غریبی که سمت من آمده نیست. همه می‌دانند من عاشق کار کردن هستم. همیشه هم گفتم من عاشق کار کردن هستم، ولی نه به هر قیمتی.

گه شرایطش مهیا باشه، در فوتبال۳۶۰ به فعالیت خودم ادامه می‌دهم، در کنار تیم درخشانی که دارم. ولی اگر به هر دلیلی نگذارند که من کار کنم و اصول خودم رو داشته باشم و کنار مردم باشم، یک روزنه، یک دریچه، یک پنجره، یک جایی را پیدا می‌کنم، سعی می‌کنم به عشق همیشگی خودم به فوتبال، به برنامه‌سازی، به رسانه، و در کنار شما مردم عزیز باشم.