سلاح مرموز آمریکایی که به ربایش «مادورو» کمک کرد!

گزارش‌هایی پیرامون استفاده نیروهای آمریکایی در عملیات ربایش «نیکلاس مادورو»، رئیس جمهور ونزوئلا از یک «سلاح صوتی» که تاکنون دیده نشده است، منتشر شده که واکنش‌های فراوانی به همراه داشته است.

ایسنا: پس از عملیات ایالات متحده که منجر به ربایش «نیکلاس مادورو»، رئیس‌جمهور ونزوئلا شد، رسانه‌های اجتماعی مملو از ادعاهایی مبنی بر استفاده نیروهای ویژه آمریکایی از یک سلاح سلاح مرموز آمریکایی که به ربایش «مادورو» کمک کرد! صوتی مرموز برای ناتوان کردن نیروهای محافظ وی شده است.

این ادعا از یک مصاحبه ویدئویی نشأت گرفته است که به طور گسترده در فضای مجازی منتشر شده و در آن یک نگهبان ناشناس ونزوئلایی، سلاحی ناشناخته را توصیف می‌کند که او و دیگران را دچار خونریزی بینی، گیجی و ناتوانی در حرکت کرده است.

این شایعه پس از آن که «کارولین لیویت» سخنگوی کاخ سفید، آن را به اشتراک گذاشت و از دنبال‌کنندگان خود خواست آن را بخوانند، توجه زیادی را به خود جلب کرد.

مصاحبه‌شونده ادعا می‌کند که یک اثر شدید شبیه به صدا و حاصل از امواج صوتی باعث ناراحتی شدید جسمی، از جمله خونریزی بینی و استفراغ شده و محافظان مادورو را قادر به مقاومت در برابر نیروهای آمریکایی که از لحاظ تعداد بسیار کمتر از ونزوئلایی‌ها بوده‌اند، نکرده است.

در حالی که این روایت، دراماتیک است، اما هنوز تأیید نشده است و هیچ تأیید مستقلی برای اثبات این ادعاها ارائه نشده است. پنتاگون و فرماندهی جنوبی ایالات متحده نیز هر دو با استناد به ملاحظات امنیتی و عملیاتی، از اظهار نظر فراتر از بیانیه‌های قبلی خودداری کرده‌اند.

با وجودعدم تأیید، این ادعاها بحث‌های طولانی‌مدت پیرامون سلاح‌های به اصطلاح صوتی یا دارای قابلیت شلیک انرژی هدایت‌شده، به‌ویژه آن‌هایی که برای ناتوان‌سازی به جای کشتن در نظر گرفته شده‌اند را دوباره زنده کرده است.

ایالات متحده چندین دهه را صرف تحقیق در مورد فناوری‌های غیرکشنده و کمتر کشنده کرده است که برای ناتوان‌سازی دشمنان بدون توسل به تیراندازی متعارف طراحی شده‌اند. از جمله شناخته‌شده‌ترین نمونه‌ها، سیستم رد فعال (ADS)، یک دستگاه موج میلی‌متری است که اغلب به عنوان «پرتوی درد» توصیف می‌شود.

سیستم رد فعال (ADS) با گرم کردن سریع سطح پوست کار می‌کند و موجب ناراحتی شدیدی می‌شود که افراد را مجبور به عقب‌نشینی می‌کند. اگرچه هرگز استفاده عملیاتی آن در جنگ تأیید نشده است.

پایگاه‌های The War Zone و Forbes خاطرنشان می‌کنند که جراحات توصیف شده شامل خونریزی، از دست دادن تعادل و ناتوانی، به طور کامل با اثرات شناخته شده سیستم‌های ADS یا LRAD مطابقت ندارند. این امر منجر به گمانه‌زنی‌هایی شده است مبنی بر اینکه محافظان مادورو ممکن است آنچه را که تجربه کرده‌اند، اشتباه تفسیر کرده باشند یا اینکه چندین اثر از جمله انفجار یا دستگاه‌های بی‌حس‌کننده و گیج‌کننده به طور همزمان در این امر دخیل بوده‌اند.

پایگاه Forbes به بررسی مجدد یک تلاش تحقیقاتی کمتر شناخته شده دیگر از اواخر دهه ۲۰۰۰ به نام کنترل ممانعت از پرسنل الکترومغناطیسی (EPIC) می‌پردازد. طبق یک حق ثبت اختراع و توضیحات اولیه توسعه، EPIC برای استفاده از انرژی فرکانس رادیویی برای مختل کردن سیستم دهلیزی که تعادل و جهت‌گیری فضایی را کنترل می‌کند، طراحی شده است.

از لحاظ تئوری، چنین سیستمی می‌تواند باعث شود افراد آسیب‌دیده زمین بخورند، هماهنگی خود را از دست بدهند و حالت تهوع شدید را تجربه کنند. با این حال، هیچ مدرک عمومی وجود ندارد که نشان دهد EPIC تا به حال فراتر از آزمایش‌های آزمایشگاهی توسعه یافته است و همچنین هیچ مدرکی مبنی بر اینکه در میدان عمل یا به صورت عملیاتی مستقر شده است، وجود ندارد.

توضیحات قابل قبول و نقش اطلاعات نادرست

گزارش مفصل جوزف ترویتیک (Joseph Trevithick)، معاون سردبیر پایگاه The War Zone تأکید می‌کند که در حال حاضر هیچ مدرکی مبنی بر تأیید استفاده از هرگونه سلاح انرژی هدایت‌شده یا صوتی عجیب و غریب در طول عملیات ربایش رئیس جمهور ونزوئلا وجود ندارد. علائم توصیف شده توسط آن نگهبان ناشناس همچنین می‌تواند با قرار گرفتن در معرض فشار بیش از حد انفجار ناشی از انفجارها نظیر نارنجک‌های فلش‌بنگ یا ترکیبی از شوک، استرس و آسیب در طول یک درگیری مسلحانه آشفته مطابقت داشته باشد. تحریف حافظه پس از وقایع آسیب‌زا نیز به ویژه در سناریوهای جنگی پراسترس به خوبی مستند شده است.

یکی دیگر از احتمالات مطرح شده، اغراق یا جعل عمدی است. ادعای استفاده از یک «ابرسلاح» غیر قابل توقف می‌تواند چندین هدف را نظیر حفظ روحیه در میان نیروهای شکست‌خورده، دور کردن تقصیر از شکست‌های تاکتیکی یا تقویت برتری تکنولوژیکی فرضی ایالات متحده دنبال کند.

بازنشر عمومی این روایت توسط یک مقام ارشد کاخ سفید، سؤالاتی را در مورد اینکه آیا برجسته کردن چنین روایت‌هایی صرف نظر از مبنای واقعی آن‌ها می‌تواند ارزش بازدارندگی یا جنگ روانی داشته باشد، نیز مطرح کرده است.

از نظر تاریخی، داستان‌های مشابهی پس از درگیری‌های نامتوازن رخ داده‌اند، جایی که نیروهای از نظر فناوری پایین‌تر، شکست خود را به سلاح‌های مرموز یا تقریباً افسانه‌ای نسبت می‌دهند. پایگاه The War Zone می‌گوید این ادعا با ادعاهای گذشته در مورد بمب‌های الکتریکی، سلاح‌های مایکروویو و سایر فناوری‌های ناشناخته که بعداً مشخص شد تفسیرهای نادرست یا اطلاعات نادرست بوده‌اند، شباهت‌هایی دارد.

یک پرسش بی‌پاسخ

در حال حاضر، ادعای استفاده از «سلاح صوتی» در ونزوئلا هنوز اثبات نشده است. هیچ مدرک محکمی نیز مبنی بر وجود چنین سیستمی در نیروهای عملیاتی ایالات متحده وجود ندارد، چه رسد به اینکه در طول این مأموریت به کار گرفته شده باشد.

با این حال، آنچه این ماجرا نشان می‌دهد، این است که تحقیقات واقعی، هرچند تا حد زیادی مبهم، در مورد فناوری‌های غیرکشنده و انرژی هدایت‌شده وجود دارد.

در هر صورت هنوز مشخص نیست که آیا اطلاعات بیشتری برای روشن شدن آنچه نیروهای ونزوئلایی واقعاً با آن مواجه شدند، منتشر می‌شود یا اینکه این داستان در تاریخ طولانی افسانه‌سازی میدان‌های نبرد محو می‌شود. ضمن اینکه چنانچه در بالا ذکر شد، رسانه‌های تخصصی جنگ‌افزارها و کارشناسان نظامی استفاده از چنین سلاحی را در عملیات ربایش رئیس‌جمهور ونزوئلا تایید نکرده‌اند.

خبرهای مرتبط