از گوشی نیم میلیاردی تا پیتزا ۱ میلیونی؛ داستان حداقل هایی که آرزو شده!

نواندیش_محمد صادقی: این روزها ترس جان باعث شده کم تر کسی به نان فکر کند، زندگی زیر سایه جنگ با حداکثر استرس و تنش ممکن شرایط را به جایی رسانده که خیلی ها آرزوی همان زندگی قبلی با فشار و تورم را دارند، به راه افتادن ثانیه شمار اقدام نظامی آمریکا نیز همه اخبار و تحلیل های رسانه ها را به این موضوع اختصاص داده است.

در این میان اما ابر بحران های داخلی که در صدر آن ها فشار اقتصادی و تورم قرار دارد نیز با قدرت به پیش می رود، این بحران ها که بخش عمده ای ناشی از سال ها تنش در عرصه بین المللی و تحریم و سومدیریت است به قدری عمق یافته که برخی ترامپ را احمق می دانند که قصد دارد با حمله نظامی آمریکا و جهان را به خطر بیاندازد، آنها معتقدند خود این بحران ها به تنهایی برای از پا در آوردن یک کشور کافی است و نیازی به جنگ نیست.

خیلی از مدافعان نظریه مهار نیز همین را عنوان کرده و معتقدند ایران با توجه به بحران های موجود به راحتی قابل کنترل است و نیازی نیست آمریکا ریسک حمله نظامی را متحمل شود.

تورم و افزایش روزانه قیمت ها از تن ماهی و بستنی ۲۰۰ هزار تومانی تا پیتزا معمولی ۱ میلیونی و گوشی موبایل نیم میلیاردی حقیقتا مردم و به ویژه جوانان را به مرز ناامیدی مطلق رسانده به طوری که برای برآورده کردن حداقل نیازهای زندگی که یک رستوران رفتن ساده است باید پول مدت ها پول جمع کرد و از قبل برنامه ریزی کرد!

در واقع ما در حال ورود رسمی به مرحله فروپاشی اقتصادی هستیم جایی که حداقل های زندگی مثل داشتن یک گوشی موبایل یا خودرو ساده تبدیل به آرزویی دست نیافتنی شده است!

به هر روی اگرچه اوضاع تاریک و شرایط بسیار نگران کننده است و حتی بسیاری سناریوهای به مراتب نگران کننده تری را در صورت حمله آمریکا به ایران پیش بینی می کنند اما امید آخرین چیزی است که در آدمی می میرد، باید امید را همیشه و تا لحظه ای که انسان نفس می کشد در گوشه قلب مان زنده نگه داریم با همه این چالش ها ایران به عنوان سرزمینی کهن با ظرفیت های عظیمی که دارد از این قابلیت برخوردار است که خیلی زود خودش را پیدا کرده و از دل این چالش ها سربلند بیرون بیایید.

ایران امروز بیش از همیشه محتاج این امیدبخشی است اگر از چالش ها و سیاهی ها می گوییم فقط برای اینکه شاید تلنگری برای مسئولان باشد چرا که هیچ گاه برای اقدام دیر نیست، این ها را نمی گوییم که سیاه نمایی کنیم یا بذر ناامیدی بکاریم، امید آخرین چیزی است که می میرد و فقط با خود آدمی زیر خاک می رود!